Immer had ik verkeerd gedacht dat wij allen samen iets moeten bewerkstelligen. Elk van ons is een eiland, omsloten door verraderlijk water, en wat wij allen samen hebben bewerkstelligd is louter toevallig gebeurd – het kon evengoed dit of iets totaal anders zijn geweest. Doch wat moet ik nu doen? Leven zoals zij, en wachten tot weer het oerwoud over dit alles heen is gegroeid?

Ofte: de laatste regels van Louis Paul Boons betoverend mooie Menuet. Soms trekt de zee zich terug en wanen we ons één supercontinent. Wellicht daarom dat we allemaal zo verzot zijn op de Mont Saint-Michel: die prachtige illusie dat het water deze keer misschien wel voorgoed wegblijft. Tot de zondvloed ons onderuit haalt, en het oerwoud over alles heen groeit. Telkens opnieuw.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *