Images à la sauvette

Henri Matisse

Ongelooflijk maar waar: na 62 jaar komt er een heruitgave van Images à la Sauvette, Henri Cartier-Bressons eerste fotoboek! Lobbywerk van Martine Franck, zijn inmiddels overleden tweede echtgenote, heeft ervoor gezorgd dat de Duitse uitgeverij Steidl het alsnog aandurft. Eigenlijk gaat het om een facsimile: de gravuretechniek uit de jaren 50 is volledig verdwenen, maar met behulp van kwalitatieve scans en aangepaste inkten probeert Steidl dezelfde printkwaliteit te bereiken.

Het boek zou deze maand nog moeten verschijnen, net op tijd voor de feestdagen (richtprijs: een kleine 100 euro). Buiten de aankondiging is er verrassend weinig informatie over terug te vinden, maar het artikel dat Time eraan wijdde is wel het lezen waard. Addendum 14/12/2014: Met enkele weken vertraging ligt het boek dan toch in de winkelrekken. Een voorsmaakje vindt u op de website van de uitgever. De Franse editie blijkt gelimiteerd te zijn op 3000 exemplaren!

Responsive at last!

Omwille van de toenemende technische beperkingen werd de site verhuisd naar een nieuwe host. De reactiesnelheid kan af en toe iets trager zijn, maar verder zult u er weinig van merken. Er is ook goed nieuws: er werd een moderner navigatiemenu geïmplementeerd en de stijlbladen zijn nu responsive zodat de site ook op mobiele toestellen vlot te bekijken is. Samen met de nieuwe paginanamen moet dit ervoor zorgen dat Le Couperet en Google betere vriendjes worden.

Tot slot worden scripts en terugkerende elementen nu via een centrale PHP-file ingeladen, zodat de site veel sneller aangepast kan worden. Ook de hulpafbeeldingen zijn verdwenen, er wordt nu maximaal gebruik gemaakt van de nieuwe CSS3-properties. De talrijke verbeteringen komen weldra ook naar de Engelstalige website. Gelieve eventuele bugs te melden via de contactpagina!

As sweet as it gets

The Bodies (I)
Michaël Borremans, 2005.

Vorig weekend opende in de Brusselse Bozar As Sweet As It Gets, de overzichtstentoonstelling met het werk van Michaël Borremans (°1963). Eerder per ongeluk was ik daar voor de verandering als de kippen bij. Schilderijen van nauwelijks vijf jaar oud: het is eens iets anders.

In het landschap van de experimentele hedendaagse kunst is het niet moeilijk om van Borremans te houden: de man heeft het schildersmétier duidelijk in de vingers. Waar zelfs de Vlaamse Primitieven nog wel eens struikelden over de juiste lichaamsverhoudingen, zet Borremans schijnbaar achteloos in enkele penseelstreken fotorealistische figuren neer. Alles begint bij het kijken, en dat heeft hij donders goed begrepen. De ‘dat kan een kleuter ook’-boutade? Passons.

Combineer dat talent met de unheimliche ruimtes waarin hij zijn personages situeert, en je krijgt ronduit beklijvende beelden. Afgewende blikken. Aardkleuren. Blinde muren. Plus: een vreemde fascinatie voor kaas. Da ist etwas los. Gaat dat zien, nog tot 3 augustus 2014. En probeer oogcontact te vermijden.

Markante evoluties

Uit het jaarverslag 2010 van de NMBS-groep. Merk op dat de cijfers hier en daar onverklaarbaar afwijken van de oorspronkelijke jaarverslagen, al blijft de globale trend dezelfde.

Waarlijk, een ‘markante evolutie’: ondanks alle inspanningen vanaf de jaren 90 om mensen uit hun wagen te halen, vervoert de trein vandaag nauwelijks evenveel reizigers als in de sixties. Nochtans staat het buiten kijf dat onze mobiliteit de afgelopen vijftig jaar geëxplodeerd is, al is het moeilijk om daar een betrouwbaar cijfer op te plakken. De statistieken van de FOD Economie gaan uit van een kleine verdrievoudiging tussen 1970 en 2010 van het jaarlijkse aantal reizigerskilometers die in België in personenwagens afgelegd worden.

Lees verder Markante evoluties

Misschien wel het mooiste

Mogens Balle
Mogens Balle, 1958.

Toen ik vorig jaar het Cobra Museum in Amstelveen bezocht, werd ik aangezogen door een werk van de mij onbekende Deense schilder-schrijver Mogens Balle (1921 – 1988). Die houterige/hunkerige houding van twee neushoornachtige schimmen, in haastige lijnen op enkele vellen krantenpapier gekalkt, het maakte de reis naar de — om het in In Bruges-termen te zeggen — shithole Amstelveen op slag waard. In de vreselijke chaos die het internet is als je slechts over een naam en een jaartal beschikt, vond ik onlangs tot mijn grote vreugde een onverhoopte foto terug van het doek. (Advies aan beginnende kunstenaars: geef je werk een titel.)

Lees verder Misschien wel het mooiste